NU OILY SPACES

วันนี้มีโอกาสอ่านหนังสือที่เคยอยากอ่านมาก ๆ ..The Last Lecture

ก็มาเจอกับคำถามคล้าย ๆ กับที่หลายคนคงเคยได้ยิน/ถูกถามมาแล้ว เพียงแต่ยืดระยะเวลาให้นานขึ้นอีกหน่อย
"ถ้าคุณมีเวลาอีกไม่กี่เดือนที่จะได้มีชีวิตอยู่บนโลก คุณจะทำอย่างไร?" เป็นไง ดูเป็นสิ่งที่เป็นไปได้มากขึ้นรึปล่าว

มีคนหลายคนเคยบอกว่า อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วทำให้มีแรงบันดาลใจในการดำเนินชีวิต และมีอีกหลายคนอีกเช่นกันที่บอกว่า อ่านแล้วแม่งเศร้า...จริง ๆ นะ.. เมื่อฉันได้อ่านแล้ว นอกจากเห็นด้วยว่า แม่ง..เศร้าจริง ๆ นะ ฉันได้อีกแง่มุมหนึ่งกลับมา นั่นคือ ความรักของคนเป็นพ่อ

The Last Lecture เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นโดย แรนดี เพาช์ ศาสตราจารย์ด้านวิทยาการ คอมพิวเตอร์ ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับคอมพิวเตอร์และการออกแบบ แห่งมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน เพาช์ รับรู้ว่าตนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามถึงหกเดือนเท่านั้น เนื่องจากมะเร็งในตับอ่อนอยู่ในขั้นระยะสุดท้ายแล้ว แต่เขาจะทำอย่างไรกับภาระในชีวิตที่มีมากมาย เดาได้หรือไม่ว่าภาระของชายวัยสี่สิบที่กำลังจะตายคืออะไร ไม่ยากเลยใช่ไหม ภรรยาและลูกวัย ห้าขวบ สองขวบ และสิบแปดเดือน จำนวนสามคน เรียกได้ว่าเป็นภาระหนักพอรึปล่าว

ภาระที่ฉันกำลังจะพูดถึง ไม่ใช่เฉพาะภาระในด้านเงินทองค่าใช้จ่ายที่จบลงด้วยว่า คุณทำประกันชีวิตไว้แล้วหรือยัง แต่อย่างใด แต่เป็นภาระที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น ถ้าตอนนี้คุณกำลังมีลูกเล็ก ๆ ถึงสามคนอย่างเพาช์ คุณจะทำอย่างไรให้ลูกรู้ว่าคุณรักพวกเขาขนาดไหน คุณจะทำอย่างไรให้ลูกรู้ว่าคุณเป็นคนเช่นไร มีความรู้ มีทัศนคติ หรืออยากให้ลูกดำเนินชีวิตต่อไปในทิศทางใด คุณจะจับสิ่งเหล่านี้ยัดลงไปในตัวเด็กอายุไม่เกินห้าขวบได้อย่างไร

การสนทนาของเพาช์กับภรรยา ตอนหนึ่ง ติดอยู่ในใจฉันอย่างมาก นั่นคือตอนที่เพาช์ตัดสินใจว่าจะต้องไปทำการบรรยายครั้งสุดท้ายที่คาร์เนกีเมลลอนในวันเกิดของภรรยา ในเวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตที่เขาควรจะให้เวลาอย่างเต็มที่กับภรรยาและลูก มากกว่าการเตรียมตัวเพื่อบรรยายในครั้งสุดท้ายนี้

เพาช์ถามภรรยาเมื่อเธอต้องการให้เขาใช้เวลาเหล่านั้นอยู่กับเธอและลูก ๆ เพื่อให้ลูก ๆ ได้มีความทรงจำที่น่าประทับใจเกี่ยวกับพ่อของพวกเขาได้มากที่สุด ว่าลองคิดดูให้ดีว่า เราอาจจะพอมีความทรงจำสมัยเมื่อตอนห้าขวบกันอยู่บ้าง แต่เอาจริง ๆ แล้วเราจำได้ดีสักแค่ไหน ลูกจะจำได้ไหมว่าเขาเคยเล่นอะไรหรือหัวเราะเรื่องอะไรกับพ่อของเขาบ้าง อย่างดีก็แค่เลือนรางเท่านั้นเอง แล้วลูกที่อายุเพียงสองขวบและสิบแปดเดือนละ ทำอย่างไรที่จะทำให้เขารู้ให้ได้ว่า พ่อของเขาคือใคร เป็นคนแบบไหน และได้รับการยอมรับนับถือจากสังคมภายนอกมากเพียงใด ซึ่งการบรรยายครั้งนี้จะช่วยบอกลูก ๆ ของเขาได้จากภาพวีดีโอที่คาร์เนกีเมลอนถ่ายเอาไว้

ฉันชื่นชมกับความห่วงใย, แนวทางความคิด และมรดกที่เพาช์ทิ้งไว้ให้ลูกๆ ของเขา มรดกที่ไม่ใช่แค่เงินทอง มรดกที่หวังจะให้ลูกได้ดำเนินชีวิตได้อย่างเพียบพร้อมสมบูรณ์เหมือนกับเด็กที่มีพ่อและแม่คอยดูแลเอาใจใส่และคอยชี้แนะเป็นกำลังใจจนเติบโตพร้อมที่จะก้าวไปมีชีวิตเป็นของตนเอง

เพาช์ได้กล่าวทิ้งท้ายก่อนจบการ Lecture ว่า การบรรยายทั้งหมดที่กล่าวมา ไม่ได้เพียงแค่บรรยายถึงเรื่องการทำความฝันในวัยเด็กของคุณให้เป็นจริงได้อย่างไร ไม่ได้บรรยายเพียงเพื่อสร้างแรงบรรดาลใจในการใช้ชีวิตอย่างถูกต้องต่อผู้คน

แต่การบรรยายครั้งนี้ เพื่อลูก ๆ ของผม.

เยี่ยมชมการบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี เพาช์ได้ที่
http://www.thelastlecture.com/
http://www.youtube.com/watch?v=ji5_MqicxSo

อาตมาอ่านเจอกลอนในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ที่ผู้เขียนระบายไว้ได้สาแก่ใจมากเลย
เร็ว ก็หาว่าล้ำหน้า          ช้า ก็หาว่าอืดอาด
โง่ ก็ถูกตวาด               พอฉลาด ก็ถูกระแวง
ทำก่อน บอกไม่ได้สั่ง     ทำทีหลัง บอกไม่มีหัวคิด

เฮ้อ นี่แหละชีวิตคนทำงาน

ข้างต้นน่าจะเป็นกลอนที่โดนใจบรรดาคนทำงานหลาย ๆ คน เพราะสะท้อนความรู้สึกกดดันอย่างชัดเจน
ซึ่งจากการได้พูดคุยกับโยมที่เข้ามาปรึกษาหารือถึงสาเหตุที่ทำงานกันอย่างไม่มีความสุขก็มีปัจจัยมากมาย
เช่น ทำงานที่ตัวเองไม่ถนัด ทำงานที่ไม่ชอบ โดนหัวหน้างานกดขี่ หรือรู้สึกว่าหน้าที่ที่ตัวเองได้รับมอบหมายนั้นต่ำต้อย ฯลฯ 
โดยจะว่าไปแล้ว บริษัทก็เหมือนกับบ้านหลังที่ ๒ ของเรา บางคนใช้ชีวิตในบริษัทมากกว่าที่บ้านซะอีก
เพราะต้องตื่นขึ้นมาทำงานตั้งแต่ตี ๔ ตี ๕ กลับถึงบ้านก็ ๒-๓ ทุ่ม วันหนึ่งมี ๒๔ ชั่วโมง
หากต้องใช้ชีวิตในการทำงาน (รวมนั่งรถไป-กลับ) วันละ ๑๐ กว่าชั่วโมงแล้ว
ถ้าโยมไม่มีความสุขกับงานที่ทำ จึงเป็นเรื่องที่น่าเห็นใจมากๆ

อาตมาชอบใจคุณยามที่บริษัทแห่งหนึ่งมาก
เคยถามเขาว่า ไม่เบื่อเหรอ เปิดประตูทั้งวัน เขาตอบกลับอย่างฉะฉานว่า

" ไม่เบื่อหรอกครับท่าน เพราะคนจะเข้าไปที่นี่ได้หรือไม่ได้ มันอยู่ที่ผม
ถ้าผมไม่เปิดประตู ไม่อนุญาตหรือบอกไม่ให้เข้า เขาก็ไม่ได้เข้านะ
อย่างพระอาจารย์มาบรรยายที่นี่ ผมไม่ให้เข้าก็ได้ ... แต่ผมให้เข้าครับ " (แล้วไป)

อาตมาจึงไม่แปลกใจเลย เวลาไปทำธุระที่บริษัทนี้ทีไร มักเห็นเจ้าหมอนี่
ทำหน้าที่ตัวเองอย่างกระตือรือร้น ก็เพราะเขามีทัศนคติที่ดีต่อหน้าที่
เห็นความสำคัญของตัวเอง จึงทำให้เขาทำงานได้อย่างมีความสุข
(แถมมีมุขอำกลับอาตมาอีกต่างหาก)

ดังนั้นอาตมาจึงอยากจะหนุนใจญาติโยมที่กำลังรู้สึกย่ำแย่กับงานของตัวเองว่า

ถ้าเราทำงานจนเมื่อยมือเหลือเกิน    ก็จงดีใจเถอะ ที่มีมือให้เมื่อย
ถ้าเราเดินไปเดินมาจนปวดขาเหลือเกิน    ก็จงดีใจเถอะ ที่มีขาให้ปวด
ถ้าเราเห็นหัวหน้า แล้วเซ็งเหลือเกิน     ก็จงดีใจเถอะ ที่มีหัวหน้าให้เซ็ง
ถ้าเราเห็นงาน แล้วเราเบื่องานเหลือเกิน    ก็จงดีใจเถอะ ที่มีงานให้เบื่อ

เพราะหลายคนพอไม่มีงานให้ทำ ก็จะประท้วงกันอยากทำงาน ! อยากทำงาน !
ดังนั้นเมื่อคุณโยมมีโอกาสทำแล้ว ก็จงทำให้ดีที่สุด เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนทัศนคติต่องานที่ทำก่อน
เห็นความสำคัญของหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ได้ ทำมันอย่างเต็มที่และดีที่สุด
เหมือนดั่งคุณยามที่อาตมายกมาเป็นตัวอย่างข้างต้น
อาตมาเคยอ่านเจอคำแนะนำของท่านพระธรรมปิฎก (ป.อ.ประยุตฺโต)
ในหนังสือเล่มหนึ่ง ท่านเขียนชี้แนะไว้ว่า งานมีผลตอบแทนสองชั้นด้วยกัน ผลตอบแทน

ความสุขชั้นที่ ๑ คือ ตอนเงินเดือนออกนี่คือความสุขชั้นที่หนึ่ง ซึ่งหลายๆ คนมีความสุขในการทำงานแค่วันนั้นวันเดียว หรือ
ความสุขชั้นที่ ๒ คือ ถ้าเราสามารถพัฒนาตัวเองไปพร้อมกับงานได้ มันก็จะก้าวไปสู่อีกระดับ อันนำมาซึ่งผล นั่นเอง 

หนึ่งเดือน คุณโยมอยากมีความสุขเพียง ๑ ชั้น หรือ ๒ ชั้น ก็เลือกเอาตามใจชอบเลย

เจริญพร...

ปล ๑. ขอขอบคุณ อีนุ้ยกับ FW Mail ดี ๆ
ปล ๒. ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

My passions, or "longings," have yet to be fully realized.
For the time being, I will enjoy the simple pleasures
that come and go with the winds of change.
I find myself drawn to multiple interests
rather than motivated to put all of my effort into one deep passion.

¡Nü¢µlar ReÄç†or!™ - answers.yahoo.com - 
------------------------------------------------

ภาพประกอบจาก internet

Monday, 10.30 AM :

พี่เอ (sale engineer สุดหล่อไฟแรง) เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับคำถาม
"น้องออย คิดเรื่องจะเขียนออกรึยัง เค้าเขียนกันเยอะแยะแล้วนา !!! "
โอ๊ะ โอ ..ไอ้ความรู้สึกเริ่มกดดันนี่มันอะรายย...ได้เวลาแล้วสินะ
อุตส่าห์ทำตัวเนียนมาตั้งนาน กะว่าจะเนียนต่อซักอาทิตย์ ..เอ้อ เขียนก็เขียนวะ O_o

ว่าด้วยเรื่องของ greenroom.apricotion.com :
นับตั้งแต่วัน Meeting และ MD ของเราพูดเรื่อง Passion ในการทำงาน Passion ในการดำเนินชีวิตของแต่ละคน
(อาจจะเนื่องจากความ ชิว โดยปกติของบ้านเขียว ๆ หลังนี้ ท่าน MD เลยอาจจะเกรงว่าสมาชิกอาจจะเรื่อยเปื่อยจนเกินไป
ในการ Meeting ขอให้ทุกคนร่วมกันแชร์ความรู้ ความฝัน ความมุ่งมั่นของแต่ละคนให้สมาชิกในบ้านสีเขียวหลังนี้ได้รับรู้
ตั้งแต่วันนั้น คำว่า PASSION ก็ วน ๆ เวียน ๆ อยู่ในหัว (ยอมรับว่าเป็นคนบิ๊วง่าย ฮ่าาาาา

What's your passion ?
ความหลงใหลใฝ่ฝัน ความมุ่งมั่น ความปรารถนา ของคุณคืออะไร ?

ทุกวันนี้คุณคิดว่าคุณได้ทำในสิ่งที่คุณต้องการจะทำจริงๆ หรือไม่
คุณรู้แล้วรึยังว่าสิ่งที่คุณชอบทำจริง ๆ นั้นคืออะไร

คำถามจากบทความของ ดร.มงคลชัย วิริยะพินิจ -- นสพ.ประชาชาติธุรกิจ
หากจะตอบคำถามนี้ ต้องเริ่มจากตั้งแต่สมัยเรียนกันเลยทีเดียว
ดร.มงคลชัย กล่าวว่า คน (ไทย) ส่วนใหญ่มักไม่มักไม่ได้เรียนในสาขาหรือวิชาที่ตัวเองชอบมาตั้งแต่เริ่มแรก
แต่เลือกเพราะเหตุผลประกอบในชีวิตหลาย ๆ อย่าง (เป็นต้นว่าที่บ้านบอกว่า เรียนอันนี้งานดี เงินดีทำมาหากินได้แน่นอน)
คนไทยหลายต่อหลายคน (แน่นอนรวมถึงฉันด้วย) ต้องเรียนในสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกชื่นชอบมากสักเท่าไร แต่ก็พอทนเรียนไปได้
ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก และเมื่อมีความรู้สึกทนเรียนไปเรื่อยๆ จนเรียนจบและทำงานตามสายงานที่ได้เรียนมา
ซึ่งก็ทำด้วยความรู้สึกที่ว่าทำไปเรื่อย ๆ อย่างน้อยก็มีเงินเลี้ยงตัวเองและครอบครัว
จนในที่สุดก็เกิดความผูกพัน และก่อให้เกิดความสนใจในงานที่ทำ แต่ความสนใจนี้เป็นความสนใจที่แท้จริง หรือไม่
เราสนใจมันเพราะอะไร การได้เงินเดือนที่มากขึ้น การได้เลื่อนตำแหน่ง ??

ในขณะนักศึกษาเมืองนอกเลือกเรียนในสิ่งที่ชอบและสนใจ (อาจจะไม่ที่สุด แต่อย่างน้อยก็มีความสนใจ)
ทำให้เกิดความอยากเรียนรู้ ค้นคว้า ในสิ่งที่ตนสนใจ สิ่งเหล่านี้ส่งผลถึงการทำงาน
ทำให้สังคมของตะวันตก ผู้ที่ทำงานนั้นมี passion หรือความหลงใหลในงานมากกว่าสังคมบ้านเรา
เวลาที่เราหลงใหลในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เรามักจะมีความใฝ่รู้ในสิ่งนั้น ๆ ทุ่มเทกับมัน มีความสุขกับมัน
ลองคิดถึงสมัยเรียน (สำหรับพี่ ๆ บางคนอาจจะนานมากแล้ว ฮ่าาาา มักจะมีชมรมนู่นนี่ให้เราเลือกไปอยู่ ทำกิจกรรม
เราก็จะเลือกชมรมที่มันตรงกะความชอบของเรามากที่สุด ซึ่งถ้าไม่ชอบ เราก็คงไม่เอาเวลาอันมีค่าของเราไปอยู่ด้วย
เสียเวลาหลีสาว กินเหล้าหมด จิงปะ ^^

เอาละ มาพูดเรื่องชอบเรียนอะไร โตขึ้นอยากเป็น อยากทำงานอะไรในตอนนี้มันอาจจะสายไปแล้วสำหรับหลายคน (หึหึ
ทว่า.. คำถามที่ว่า คุณรู้แล้วรึยังว่าสิ่งที่คุณชอบทำจริง ๆ นั้นคืออะไร มันคงยังไม่สายเกินไป..

มาค้นหาสิ่งที่ชอบกันเถอะ :D